Droom #7: Wonen met respect voor elkaar

De plek waar je woont is de plek waar je leeft. Natuurlijk leef je ook op de plekken waar je werkt, vrijwilligerswerk doet, scholing krijgt, je vrienden ontmoet. Maar toch... je voelt je thuis, je voelt je veilig, je voelt je gewaardeerd, je voelt je gesteund vooral en in de eerste plaats op de plek waar je woont en in de buurt waar je leeft. Hoe moet dat voelen, als je je niet gewaardeerd, veilig en thuis voelt?

Daarover had ik een droom. Een beetje een enge droom. Om mij heen waren allerlei mensen, mensen die ik ken maar ook mensen die ik niet ken. Deze mensen waren niet met elkaar in gesprek, maar waren wel allemaal aan het praten. Veel praten. Door elkaar praten. Praten zonder te luisteren. Benauwend was dat. Het onderwerp van gesprek was bij iedereen hetzelfde. Het ging over integratie, over aanpassen, over grensbewaking, over uitzetten, over verschillen. Het ging vooral over ‘zij’ en over harder aanpakken, fermer optreden, ze moeten dit, ze moeten dat. Het ging niet over ‘wij’, het ging niet over wij kunnen, wij moeten, het ging niet over wij samen. Het ging over zwart en wit. Het ging niet over kleur, niet over nuance. Het leek erop dat je er niet bij hoorde als je niet ferme harde uitspraken deed.

Net voor ik wakker schrok stond er iemand op. Er werd heel duidelijk stop geroepen. Het werd stil. Er werd geluisterd. De vraag werd gesteld. Is dit wat wij willen? Is dit hoe wij willen samenleven en samen wonen? Is dit hoe veel respect wij elkaar willen tonen?

Toen werd ik wakker. Mijn vrouw vroeg me of ik eng gedroomd had. Met veel moeite kon ik me mijn droom voor de geest halen. ‘Hoe is het afgelopen?’ was vervolgens haar vraag. ‘Dat weet ik niet precies’, zei ik. ‘Het einde was in ieder geval niet zo benauwend als het begin. Er was iemand die de stroom wist te doorbreken, het tij wist te keren. Maar vraag me niet hoe of wat.’

Ik mijmer over een vervolg van de droom. We staan op tegen de ongenuanceerdheid. We vormen een beweging tegen non-tolerantie. We doorbreken de vervreemding. We denken na over de witte kant van integratie. Geen integratie zonder beweging van beide zijden. We accepteren niet langer een zwart-witredenering, een zwart-witoordeel. Wonen is niet zwart, is niet wit, is niet grijs. Wonen is kleurrijk. Wonen is samen leven, respect hebben voor elkaar, en écht willen kijken en luisteren.

Onze Bossche oplossingen

1. Manifest tegen ver- en vooroordelen

De gemeentelijke woonvisie krijgt een bijlage: het Manifest tegen ver- en vooroordelen. Een manifest voor kleurrijke en liefdevolle integratie en tegen ongenuanceerde afwijzing en verwijdering. Het manifest bestaat uit twee componenten: enerzijds de invoering en herwaardering van een wederzijdse integratie-actie in ‘s-Hertogenbosch en anderzijds een bovenstedelijke olievlekaanpak rondom dit manifest.

2. Omgekeerde integratiecursus

De gemeente neemt samen met allochtone partners het initiatief voor een ‘omgekeerde integratiecursus’, die zich richt op de ‘bobo's’ in de stad en op een specifiek daarvoor uitgenodigde groep smaakmakende autochtone Bosschenaren. De cursus richt zich op de vergroting van het adaptieve vermogen van autochtone Bosschenaren en kan onderdelen bevatten als een bezoek aan een moskee(bestuur), een cursus Marokkaanse keuken, een netwerkbijeenkomst met allochtone ondernemers en een rondrit langs Bossche koffiehuizen.

3. Manifestatie ontmoeting en ontvreemding

Partijen in het manifest stellen een agenda op waarin voor een periode van vier jaar elk jaar twee publiekstoegankelijke manifestaties worden geprogrammeerd waarin ontmoeting en ontvreemding tussen autochtoon en allochtoon centraal staan. De organisatie van elk van die manifestaties wordt bij wijze van estafette doorgegeven van maatschappelijke organisatie naar maatschappelijke organisatie.

4. Kleurrijke huurdersorganisaties

Corporaties nemen gezamenlijk initiatief inzake een ‘kleurrijker’ lidmaatschap van de huurdersorganisaties.