Daarover had ik een droom. Een
beetje een enge droom. Om mij heen waren allerlei mensen, mensen die ik ken
maar ook mensen die ik niet ken. Deze mensen waren niet met elkaar in
gesprek, maar waren wel allemaal aan het praten. Veel praten. Door elkaar
praten. Praten zonder te luisteren. Benauwend was dat. Het onderwerp van
gesprek was bij iedereen hetzelfde. Het ging over integratie, over aanpassen,
over grensbewaking, over uitzetten, over verschillen. Het ging vooral over ‘zij’
en over harder aanpakken, fermer optreden, ze moeten dit, ze moeten dat. Het
ging niet over ‘wij’, het ging niet over wij kunnen, wij moeten, het ging niet
over wij samen. Het ging over zwart en wit. Het ging niet over kleur, niet over
nuance. Het leek erop dat je er niet bij hoorde als je niet ferme harde
uitspraken deed.
Net voor ik wakker schrok stond
er iemand op. Er werd heel duidelijk stop geroepen. Het werd stil. Er werd
geluisterd. De vraag werd gesteld. Is dit wat wij willen? Is dit hoe wij willen
samenleven en samen wonen? Is dit hoe veel respect wij elkaar willen tonen?
Toen werd ik wakker. Mijn vrouw
vroeg me of ik eng gedroomd had. Met veel moeite kon ik me mijn droom voor de
geest halen. ‘Hoe is het afgelopen?’ was vervolgens haar vraag. ‘Dat weet ik
niet precies’, zei ik. ‘Het einde was in ieder geval niet zo benauwend als het
begin. Er was iemand die de stroom wist te doorbreken, het tij wist te keren. Maar
vraag me niet hoe of wat.’
Ik mijmer over een vervolg van de
droom. We staan op tegen de ongenuanceerdheid. We vormen een beweging tegen
non-tolerantie. We doorbreken de vervreemding. We denken na over de witte kant
van integratie. Geen integratie zonder beweging van beide zijden. We accepteren
niet langer een zwart-witredenering, een zwart-witoordeel. Wonen is niet zwart,
is niet wit, is niet grijs. Wonen is kleurrijk. Wonen is samen leven, respect
hebben voor elkaar, en écht willen kijken en luisteren.
Onze Bossche oplossingen
1. Manifest tegen ver- en vooroordelen
De gemeentelijke woonvisie krijgt
een bijlage: het Manifest tegen ver- en vooroordelen. Een manifest voor kleurrijke
en liefdevolle integratie en tegen ongenuanceerde afwijzing en verwijdering.
Het manifest bestaat uit twee componenten: enerzijds de invoering en
herwaardering van een wederzijdse integratie-actie in ‘s-Hertogenbosch en anderzijds
een bovenstedelijke olievlekaanpak rondom dit manifest.
2. Omgekeerde integratiecursus
De gemeente neemt samen met allochtone
partners het initiatief voor een ‘omgekeerde integratiecursus’, die zich richt
op de ‘bobo's’ in de stad en op een specifiek daarvoor uitgenodigde groep
smaakmakende autochtone Bosschenaren. De cursus richt zich op de vergroting van
het adaptieve vermogen van autochtone Bosschenaren en kan onderdelen bevatten
als een bezoek aan een moskee(bestuur), een cursus Marokkaanse keuken, een netwerkbijeenkomst
met allochtone ondernemers en een rondrit langs Bossche koffiehuizen.
3. Manifestatie ontmoeting en ontvreemding
Partijen in het manifest stellen
een agenda op waarin voor een periode van vier jaar elk jaar twee
publiekstoegankelijke manifestaties worden geprogrammeerd waarin ontmoeting en
ontvreemding tussen autochtoon en allochtoon centraal staan. De organisatie van
elk van die manifestaties wordt bij wijze van estafette doorgegeven van
maatschappelijke organisatie naar maatschappelijke organisatie.
4. Kleurrijke
huurdersorganisaties
Corporaties nemen gezamenlijk
initiatief inzake een ‘kleurrijker’ lidmaatschap van de huurdersorganisaties.